"سپيدۀ خونين"

هديه ناچيز به پيشگاه هزاران هموطن داغديده و زجر كشيدۀ من كه دستخوش همچون حوادث خونين گرديده اند

دانه هاي برف نقره فام از آسمان روي بامهاي گلي خانه و شهر ما ميباريد گويا آسمان شهر نيز با ما غريبان سر دشمني را گرفته و شلاق سردي يك جا با ديو گرسنگي بر ما حمله ور گرديد بود.سكوتي عجيبي در بيرون پنجره هاي خانه حكمفرما بود،گويا زنده جاني در آن دور و پيش وجود نداشت.شكنندۀ اين خموشي صدائي گوشخراش شليك مرمي ها و راكتها بود كه بعد از هر چند دقيقه خانه هاي شهر را ميلرزانيد. دلمرا زير صندلي سرد گرفت،برخاستم و نزديك كلكين رفتم مادرم با قهر صدازد

:-"الئه طرف كلكين نرو كه كدام خاك بسري نشه!"

 مادرم از بازويم گرفت و مرا گشان-گشان دوباره سر جايم نشاند.

 من فرياد زدم و گفتم:-"مره بان برفه سيل كنم"

 از سرو صدائي گريۀ من خواهرك كوچكم از خواب بيدار شد، مادرم يك پس گردني جانانه مرا زد و گفت

-:دختره از خاو بيدار كدي جانخور.

 او بسراغ خواهرم رفت تا او را دوباره بخواباند، ديدم مادرم فكراش به من نيست باز نزديك كلكين رفتم. با انگشتان دستم شمردم،اين روز هفتم بود كه من از خانه به بيرون قدم ننهاده بودم. ديشب بچه همسايۀ ما "امين" با مادراش به خانۀ ما آمد و قصه هاي عجيب از زبانش شنيدم،او گفت

:-خدا خير كنه خاله جنگ زور شده رفت!

 مادرم با هراس پرسيد:-الئه جان خاله كدام جان خور است كه مردمه مثل گاو و گوسفند گشته ميره، ما غريب ها چي گناه كرديم؟؟

 امين با لبخند جواب داد:-اي خاله جان امروز همگي در يك سرنوشت دوچار است،راكت و مرمي پيسه دار و بي پيسه ره نميبينه ، اونه يكيش سر يك كوه بيخار و ديگه سر كوه ديگه ده مايبند(ميان) ما مسكين مردم خاك و دود شديم. مادر امين خاله افغانگل با گريه گفت

:-امروز سر نل رفتم كه آب بيارام ده بسته "جويشير" پشه پر نميزد،يك ما و شما مانديم و چند فاميل مجبور رقم ما."

همين گفت وگو ها را شنيده بخواب رفتم،تا صبح كوچه ها و سركهاي خالي را در خواب ميديدم. واقعآ دلم ميخواست گريه كنم و بروم و مانع رفتن همسايه هاي ما گردم ولي اين ممكن نبود.